Revalidatiearts en Basalt

Via het eerste orthopeedbezoek bij Westeinde uiteindelijk terecht gekomen bij een revalidatiearts in het Westeinde. Mijn verhaal verteld, geprobeerd duidelijk te maken waarom ik denk dat er iets mis is in de knie. De knie was nog steeds dik. Voor de arts duidelijk te zien, dacht ik dan. Blijkbaar had ik het mis. Om kort te zijn: er werd alleen maar naar dingen gezocht wat totaal niks met een knie te maken heeft. Meerdere rare vragen over allerlei mentale dingen die totaal niet van toepassing zijn, het kon van alles zijn behalve mijn knie zelf. Vreemde ervaring. 

Niet lang hierna een keer langs gegaan bij revalidatiecentrum Basalt in Den Haag. Blijkbaar zijn de rare gedachtenkronkels van de revalidatiearts overgenomen door deze persoon zonder zelf nadenken. Ook bij de arts van Basalt geprobeerd duidelijk mijn verhaal te vertellen. Krijg ik vervolgens een verhaal te horen over dat mijn “alarmcentrale niet goed werkt”. Dit ivm signalen in de hersenen icm de pijn die ik ervaar, daar zou iets niet goed gaan. Ik verzin het niet. Dus ik vraag aan die arts: “Wordt dit nu als theorie gepresenteerd of als feit?” Het antwoord: “Als feit”. Hier werd ik natuurlijk 'niet zo blij' van, maar ik wist mij wel rustig en netjes te houden. Dus ik zei meteen: “Daarom is mijn knie 2 maanden lang onwijs opgezwollen en heeft het duidelijk een lichamelijke oorzaak?” De arts: “Ja… het kan ook en/en zijn.” Ik: “Het kan ook zo zijn dat er met mijn signalen niks mis is en dat er toch echt iets kapot is in die knie… Frustrerend… (bij een neuroloog ben ik geweest in de laatste 4 jaar er is neurologisch niks mis met mij en het zou toevallig enkel misgaan met de pijnsignaaltjes voor mijn knie en niet voor de rest van mijn lichaam.. logisch nadenken blijkt af en toe erg moeilijk, het maakt niet uit wat voor opleiding ze hebben gedaan). Hij bleef maar bij zijn nergens op gebaseerde Theorie. De uiteindelijke aanbieding: dat ik daar 6 weken fulltime kon verblijven en dan had ik dagelijks dikke pijnstillers moeten slikken. Toen vroeg ik of pijnstillers een vereiste is. Hierop werd bevestigend geantwoord. Oftewel, dwangmatig fulltime onder de pijnstillers. Natuurlijk totaal geen interesse in, wanneer er sowieso geen rekening mee gehouden wordt dat ik weleens gelijk zou kunnen hebben en dat er misschien wel iets kapot is. Over risico’s gesproken. 1 Van mijn ergernissen is dat ik vaak heb moeten uitleggen waarom ik geen interesse heb in pijnstillers (zo vaak op verschillende plekken over begonnen) en hier dan ook niet aan ga beginnen. Mijn uitleg: Ten eerste, voor zulke pijn bestaan geen goede pijnstillers, ten tweede, bestaat het wel en zijn sommige sterk genoeg om een hoop pijn te onderdrukken, dan is dit geen goed idee. De pijn geeft mij aan tot hoever ik kan gaan en tot hoever ik vooral niet moet gaan omdat ik dingen anders alleen maar erger ga maken dus daar wil ik graag naar blijven luisteren, zeker zolang er geen gebruik is gemaakt van alle middelen om uit te kunnen sluiten dat er iets gescheurd is (scopie). Lang leve de nuttige functie van pijn. Tot de dag komt dat iemand voor mij met een goed wetenschappelijk op feiten gebaseerde diagnose komt ga ik geen pijnstillers slikken.

Sterk vermoeden dat ze elkaar graag napraten

Meerdere redenen waarom ik denk dat dit wel erg aannemelijk is (natuurlijk nooit hard te bewijzen): Zelfs een tijd voor 2021 een keer iemand telefonisch gesproken van de zorgverzekeraar, weet niet meer precies waarom, maar die vertelde mij toen dat een second opinion in de praktijk niet vaak veel kans maakt omdat ze nogal snel elkaars advies overnemen. Ik hoop voor deze gene dat zijn leidinggevende het gesprek niet heeft meegeluisterd want dit had hij vast nooit zo eerlijk mogen vertellen. Maar niet alleen door mijn ervaringen, maar ook van vele anderen en door een beetje logisch nadenken denk ik dat het helemaal klopt. Ze zien elkaar al snel als fijne collega’s dus is er lef voor nodig om iets heel anders te roepen en/of te doen als een voorganger. Ze begrijpen vast en zeker wel dat ze hun fijne collega’s hiermee in problemen kunnen brengen. Bovendien ben ik van mening dat een second opinion per definitie niet onafhankelijk kan worden genoemd wanneer dossiers moeten worden doorgestuurd. Want iemand leest wat een collega er van heeft gebakken en wordt sowieso hierdoor beïnvloed. In de rest van mijn verhaal bij de andere hoofdstukken wordt duidelijk dat meerdere malen bepaalde dingen klakkeloos worden overgenomen zonder fysiek ergens geweest te zijn, duidelijkere voorbeelden zijn niet te bedenken. Verder vind ik het nogal typisch dat overal waar ik ben geweest er nauwelijks vragen worden gesteld over mijn knie, iets wat je minimaal zou verwachten om een goed beeld te kunnen krijgen. Maar overal waar ik zit, nog voordat ik mijn verhaal kan vertellen wordt er meteen gevraagd bij wie ik ben geweest en bijna overal worden de namen erbij gevraagd. Zoals bij Bergman Clinics (mijn tweede bezoek aan een orthopeed) en bij Eisenhower Kliniek (derde bezoek) waarbij ze allebei trots kenbaar maken dat ze de eerste behandelaar kennen en net doen of het zo een goede arts is, mijn ervaring en google reviews bewijst het tegendeel. Een ander sterk vermoeden is de ervaring bij het RHOC. Dat ik hier met een zwaar opgezwollen knie, aankomend op een brancard, uitleg niet eens mijn bed uit te kunnen komen, de napraterij over fysio en revalidatiearts krijg te horen. Het maakt blijkbaar niet uit hoe erg je eraan toe bent en dat het letterlijk niet duidelijker kan worden, voor een ieder met een paar ogen, zo te zien dat er iets mis is in de knie alleen al door de zwelling, toch hetzelfde herhalen wat de voorgangers er van hebben gemaakt. Kan jij je bed niet uitkomen en letterlijk niks doen, is fysio daarom zo onlogisch als maar kan, geen probleem, voorgangers adviseerden fysio, laat ik hetzelfde doen. Een ander ding wat ik serieus vreemd vind: niemand bij wie ik ben geweest in de laatste 4 jaar is op het idee gekomen om beide knieën naast elkaar te bekijken. Had mij logisch en handig geleken. Dan kunnen ze zien dat er met de rechterknie iets aan de hand is. Een na laatste: Het is letterlijk niet te geloven dat 6 orthopeden (7 als ik royal doctors meereken) er niet van op de hoogte zouden zijn dat er letsel gemist kan worden op een scan en net doen alsof alles of ‘nagenoeg alles’ te zien is op een MRI-scan (noem 20% van scheuren gemist maar ‘nagenoeg alles’) en dat het zodanig weinig is dat het voor mij de moeite niet zou zijn voor een scopie. Een laatste: erg veelzeggend dat de enige die heel even echt onafhankelijk was, een orthopeed van OPC kliniek, tijdelijk informeel contact via e-mail, geen dossiers doorsturen, adhv mijn verhaal icm een doorgestuurde foto (zie foto op de homepage) heeft gesnapt dat er iets stuk is in de knie. Voor meer informatie hierover, zie stuk ‘OPC Kliniek, tijdelijk informeel onafhankelijk contact en een laatste vreemde e-mailreactie’.

Extreem slechte ervaring in Amsterdam, Acibadem International Medical Center

Dit was ergens na het bezoek aan de Eisenhower Kliniek. Van tevoren e-mail correspondentie gehad. Eerst een uitleg van mijn situatie met daarna afsluitend mijn volgende vraag:

“Mijn vraag dus; is het bij jullie ook algemeen beleid dat wanneer er op een MRI scan niks te zien is, dat er automatisch ook geen kijkoperatie wordt uitgevoerd ongeacht de klachten/omstandigheden? Zo ja, dan kan ik mij tijd besparen met een rit naar Amsterdam, zo nee dan zou ik graag binnenkort een afspraak willen maken. “

Hierop kreeg ik de volgende reactie:

 

“Geachte heer/mevrouw,

Wij hebben uw vraag ook aan de orthopeed gesteld en het is mogelijk bij ons.

U kunt rekenen op een tijd van 6 weken; consult, anesthesie + operatie.

Met een verwijzing kunnen wij u beter helpen.

Mvg,”

 

Dus ik vol goede moed naar Amsterdam. Ook hier weer, zoals standaard, zodra ik zit, meteen vragen bij wie ik ben geweest en of ik nog namen weet. Ook hier worden geen vragen gesteld over mijn knie. Het eerste waar ik niet goed tegen kon was toen ik informeerde over MRI scans en wat er allemaal gemist kan worden. Ik kreeg te horen, ik citeer: “Op een MRI-scan is altijd alles te zien.” Einde citaat. Je zit er net en je weet meteen hoe laat het is. Ik kon gaan liggen. Uitgelegd dat mijn rechterknie altijd dikker is gebleven dan de linkerknie. Elke halve schele kon (en kan) dat makkelijk zien met het blote oog. Ik had alleen aan de rechterkant de broek omhoog getrokken, de linkerknie was niet zichtbaar. Met zeer hatelijke en chagrijnige toon (zoals heel het gesprek overigens, vanaf de eerste seconde): “Nee dat is niet zo” terwijl hij dus onmogelijk de 2 knieën kon vergelijken. Ik hoef niet uit te leggen wat er op zo een moment door je heen gaat. Niet erg gezond voor de bloeddruk. Als het gaat om chagrijnigheid en een arrogant toontje had het een broertje kunnen zijn van de arts bij het Westeinde. De onvriendelijkheid vanaf de eerste seconde zorgde al dat je het liefst zo snel mogelijk wilde vertrekken. Zoals ik overal merk, zodra ze weten dat je bij anderen bent geweest hebben ze totaal geen interesse in je en in heel je verhaal niet. Volgens mij stond ik ruim binnen 10 minuten weer buiten, misschien zelfs 5, ik ben hier zo boos vertrokken alleen al door de ruziezoekende hatelijke toon vanaf de eerste minuut dat ik ze een e-mail heb gestuurd, meegedeeld dat ze mij of de zorgverzekeraar geen factuur moeten sturen omdat ze anders maatregelen kunnen verwachten. Ik kreeg snel een reactie:

 

“Ik heb al snel bericht gehad van de betrokken arts.
Hij geeft aan dat hij het vervelend vindt dat uw verwachting niet kon worden ingelost. De medische indicatie voor deze operatie wordt door de medisch specialist gemaakt.
De behandelregistratie van het consult is in uw geval niet geregistreerd. U zult daarom ook geen factuur ontvangen van de afspraak.”

 

Dat zegt natuurlijk genoeg. Als jij denkt dat je normaal gehandeld, gesproken en gedaan hebt dan ga je toch zeker wel de factuur sturen. 

Klacht naar klachtenfunctionaris RHOC

Besloten een klacht in te dienen nav mijn wel erg grote teleurstelling bij het RHOC. Na zoveel hoop dat het nu niet duidelijker kan met voor de tweede maal zo een opgezwollen knie en nog ergere klachten, weer enkel met revalidatiearts en fysio komen op een moment dat ik letterlijk niks kan en mijn bed niet eens uit kan komen? Geen enkele vorm van interesse tonen of zelf op het idee komen dat misschien ooit weer een MRI mogelijk is en dan verder kijken wat te doen? Het is tenslotte opnieuw misgegaan met nog ergere klachten dan voorheen, nieuw incident, dus wie weet zou er nu misschien wel iets te zien zijn. Geen voorstel voor andere onderzoeksmethoden. Ongeacht hoe dik mijn knie is en hoe ik letterlijk erbij lig... even lezen wat anderen ervan maken en hetzelfde roepen na enkel een röntgenfoto? En dan de bewering dat er voor mij "geen medische indicatie" zou bestaan voor een scopie. Ik zat zo vol ongeloof dat ik het niet meer kon bevatten. Dan maar een poging wagen met het indienen van een klacht.  

Bij de klachtenfunctionaris de situatie uitgelegd met als belangrijkste mijn einddoel en enig overblijvende hoop, de diagnotische scopie. Meteen erbij vermeld dat ik weet hoe de klachtenprocedure werkt, dat deze stap een formaliteit is, dat ik uiteindelijk er toch niks mee op ga schieten en dat het hoogstwaarschijnlijk een zaak voor de geschillencommissie gaat worden (dacht: laat ik het daar ‘s proberen ipv Tuchtcollege, aangezien ik bij de uitspraak van de eerste Tuchtcollegezaak ook niet helemaal ongelijk had gekregen).

Vervolgens gaat zo een functionaris een gesprek aan met de arts. Dan krijg je terugkoppeling. Van de terugkoppeling werd ik ‘niet blij’. Blijkbaar heeft mijn opmerking over het plan om een geschillencommissiezaak te beginnen indruk gemaakt. De reden: de arts heeft de functionaris wijsgemaakt dat hij over de (diagnotische) scopie nooit gezegd zou hebben dat hij het niet wilde doen, enkel dat het op dat moment niet mogelijk was ivm mijn been niet ver genoeg kunnen bewegen. Hoe hard kan je liegen? (voor wie het gemist heeft op de korte versie verhaalpagina, hier een klein stukje citaat hoe dat ging:)

Vertelde mij dat je knie/been dan wat verder heen en weer moet kunnen bewegen. Mijn vraag was toen meteen: dus als ik over een aantal weken/maanden mijn been wat verder kan bewegen, kan ik dan eindelijk een keer verwachten dat er in de knie wordt gekeken? De man schudde zijn hoofd, het antwoord: “Nee, want geen medische indicatie”.

Enige tijd later met deze arts een telefoongesprek. Ik dacht: “laat ik mij netjes houden, vriendelijk blijven, alles in het belang van mijn einddoel”. Beetje met een apart gevoel zo een gesprek in wat logisch is na zo een klacht, het gesprek samenvattend: hij bleef helaas vaag doen en woorden gebruiken als “mogelijk”, “eventueel”, “misschien”. Niet een keer de knoop doorhakken van ok, we gaan het doen. Tja, wat moet je hier mee? Een tijd na dit gesprek dacht ik: “Weet je wat, laat ook maar”. Reden: geen zin om een arts te vertrouwen die er overduidelijk niet vies van is om met een complete leugen te komen tegenover een klachtenfunctionaris blijkbaar omdat ik met een geschillencommissiezaak heb gedreigd. Stel dat er een dag was gekomen dat hij niet meer zo vaag bleef doen en zou besluiten de scopie uit te voeren om van mij af te zijn. Het is mijn laatste hoop en kans op een diagnose, dus waarom zou ik een liegend persoon vertrouwen dat hij tijdens/na het uitvoeren van een scopie eerlijk gaat zijn? Stel, hij kijkt, ziet dat ik jaren gelijk heb. Dikke gezichtsverlies voor al die artsen inclusief hemzelf. Plus dat het dan min of meer onder dwang is uitgevoerd enkel door te dreigen met geschillencommissie. Nee, alles in mij riep: sowieso niet vertrouwen, niet dit soort risico’s nemen met mijn allerlaatste hoop om tot een diagnose te komen.

Uitleg waarom ik niks aan fysio ga hebben en ervaring eenmalige poging fysio

Ik kan met 1 simpele uitleg klaar zijn: Omdat het voor mij helaas onmogelijk is om mijn been gestrekt te krijgen. Wanneer je hier zeer fanatiek 11 maanden op rij mee bezig bent, genoeg dagen een paar uur per dag en je merkt dat alleen de eerste paar weken sprake is van stijfheid en stroefheid, maar dat je op een gegeven moment maanden op rij niet verder kan komen door de pijn op de plek waar het mis is, dan houdt het op. Logischerwijs lijkt mij dit stap 1 (geen woordgrap) om ooit te kunnen revalideren/lopen. Want met een kromme been kan je niet lopen. Aangezien je een been maar op 1 manier kan strekken (voor zover ik weet), dit heel makkelijk zonder fysio thuis te trainen is… Tenzij ik iets heb gemist en er wonderbaarlijke oefeningen bestaan die je alleen bij fysio kan doen waardoor je wonderbaarlijk opeens je been gaat kunnen strekken zonder pijn?

Vervolgens door mijn slechte ervaringen uit het verleden. In de jaren dat ik nog kon lopen kon ik ze ook niet overtuigen dat er iets mis is in de knie. Plus dat ik na uitleg: hoe zwaarder je het belast, hoe erger de klachten worden, werd afgescheept met extra belastende oefeningen doen elke week opnieuw, wat enkel averechts werkt, helaas tot de conclusie moet komen dat logisch nadenken niet hun sterkste kant is.

In mijn geval noem ik het zelfs dom, ik heb op meerdere websites gelezen van artsen, ook orthopedie: “Zonder diagnose geen goede behandeling.” Daar kan ik het alleen maar helemaal mee eens zijn. En zeker met klachten zoals die ik heb, waarbij je zeker weet dat er iets kapot is gegaan en zelf het vermoeden hebt dat er iets gescheurd is, dan kan je het met fysio enkel erger maken. Eerst zekerheid hebben dat er niks gescheurd is alvorens je mensen doorverwijst naar fysio. Als je dit zo leest:

"Het is essentieel om eerst een duidelijke diagnose te hebben voordat een behandeltraject start, zodat de therapie gericht is op de bron van de klacht en niet alleen op de symptomen."

Dan vraag ik mij serieus af waar het ooit mis is gegaan in Nederland. Gigantisch vaak worden mensen meteen naar fysio verwezen zonder dat er een diagnose is, alleen maar op basis van bepaalde pijnklachten, zo zou het op papier dus niet moeten werken maar de praktijk zit er vol mee. 

Zelfs op Nederlandse sites is informatie te vinden over mijn hele punt voor het maken van deze website, zoals bijvoorbeeld deze, ik citeer het belangrijkste stuk:

"Maar zelfs na een MRI-onderzoek kan de arts niet altijd met zekerheid zeggen of de meniscus gescheurd is."

Zo erger ik mij al vele jaren dat mensen voor heel veel dingen meteen naar fysio worden verwezen, eerst fatsoenlijk iets onderzoeken om te achterhalen wat nu eigenlijk het probleem is lijkt tegenwoordig met regelmaat op de tweede plaats te komen. Sowieso zit je als arts doelbewust risico's te nemen wanneer je mensen naar fysio verwijst terwijl je niet eens weet wat het probleem is. Als dat niet helpt, vele weken verder, dan heel misschien wordt er ooit op een mooie dag iets onderzocht, als je gelukt hebt. Recent voorbeeld: mijn vader. Gaat naar de dokter voor schouderklachten. Advies: fysio. Accepteerde het niet, andere dokter gesproken, verwijzing geregeld, ergens foto laten maken, bleek het om een gescheurde pees te gaan. Dat had enkel erger kunnen worden bij fysio. 1 Van ik gok vele duizenden voorbeelden.

En toch, om anderen een plezier te doen en om voor eens en voor altijd te bewijzen dat het niks gaat helpen besloten om een fysio aan huis te laten komen. Mijn bedoeling was om het genoeg weken vol te houden zodat ik mijn punt kan bewijzen en om voor eens en voor altijd dat gezeik over fysio de wereld uit te helpen. Meneer de fysio komt, uitgebreid mijn verhaal verteld, dit was in een periode vlak nadat ik weken mijn bed niet uit kon komen en heel kort in een rolstoel kon gaan zitten. Voordat de eerste sessie begon eerst een gesprek. Enkel vervelende discussies over zo een beetje alles, helaas, ook bij deze persoon merkte ik dat hij tot de conclusie komt dat er met mijn knie niks mis zou kunnen zijn omdat er op een MRI ooit niks te zien was. Zucht. Gaan we weer. Ik wilde er ook nooit aan beginnen omdat ik als enige mijn eigen lichaam ken, weet wat ik voel en weet dat de kans gigantisch groot is dat fysio het alleen maar erger gaat maken en zeker wanneer ze er geen rekening mee houden dat er mogelijk iets kapot kan zijn. Dan willen ze je zoveel mogelijk pushen om elke keer toch maar een stukje verder bewegingen te maken en dan kan het verleidelijk worden om brave burger te spelen en je te laten overhalen om zo hard mogelijk je best te doen over een grens heen te pushen waarvan jij eigenlijk weet "slecht idee". Ik zei nog in het eerste gesprek, ik wil er best aan beginnen, wanneer er op zijn allerminst rekening mee gehouden kan worden dat ik gelijk zou kunnen hebben en dat er mogelijk iets kapot zou kunnen zijn. Maar ik kreeg het er niet uit. Toch maar aan begonnen, week later, eerste sessie. Na ongeveer 15-20 minuten liggend een paar minimale bewegingen te hebben gemaakt, daarna zittend. Hij wilde dat ik mijn hiel zover mogelijk richting het bed ging bewegen. Het voelde slecht, ik zei dit ook. Toch maar blijven pushen “nog klein stukje je bent er bijna”. Ik wist al meteen: “niet slim”. Toch laten overhalen, brave burger gespeeld en u raad het al, keiharde steek. De rest van de dag kon ik mijn bed niet uitkomen. De eerste de beste sessie gebeurt al meteen waar ik van tevoren zo bang voor ben. Een helderziende ben ik niet, althans, niet voor zover ik weet. Daar ging mijn plan om het zo lang mogelijk proberen vol te houden. Dan maar liever naar mijn eigen pijn en lichaam luisteren als naar de zoveelste witte jas die je klachten weer 's niet serieus neemt. Dan maar pech voor iedereen die in de illusie leeft dat ik iets aan fysio zou hebben.  

OPC Kliniek, tijdelijk informeel onafhankelijk contact en een laatste vreemde e-mailreactie

Via Internet na enkele google zoekopdrachten kwam ik terecht op een website van OPC. Een contactformulier, je kon een bepaalde arts zomaar een vraag sturen, gratis en voor niks. Daar maakte ik graag gebruik van. Ook omdat ik aan een Tuchtcollegezaak was begonnen. De eerste tijd informeel contact. Werd altijd aangesproken met Beste Wesley, kreeg veel nuttige antwoorden waardoor ik hoop kreeg dat er nog goede orthopeden te vinden zijn in Nederland (natuurlijk niet laten weten dat ik met een zaak bezig was). Of hij wel of niet goed is daar heb ik natuurlijk geen idee van, maar na de eerste contacten was ik erg positief. Vooral ook blij met de eerlijke antwoorden die ik kreeg. Zoals bijvoorbeeld nav een vraag ivm het zeer vreemde excuus wat ik bij Eisenhower kreeg te horen over het niet willen uitvoeren van een scopie omdat hij dan bang was mijn been te breken… met zijn 90 kilo. Informeerde hierover, kreeg de volgende reactie:

 

Beste Wesley,

Dit is een hele zeldzame complicatie bij een artroscopie van de knie. Als de orthopeed vooraf al bang is voor deze complicatie is het meestal ook een vermijdbare complicatie in mijn ogen. Het geval dat mij bekend is betrof een patiënt met een nog onbekende uitzaaiing van een tumor in het bot boven de knie …

 

Duidelijk dus een geval wat erger is als mijn wat verzwakte botten door gebrek aan beweging. Ok, die heb ik meegenomen voor de zaak waar ik mee bezig was, om goed op een punt te kunnen reageren uit het verweerschrift, om aan te tonen dat mij onzin wordt verkocht.

Enige tijd later na de tuchtcollegezaak beetje over en weer gemaild om mogelijk een afspraak in te plannen. Vooral nav het feit dat deze arts als enige snapte dat er iets stuk is in de knie, een stukje citaat uit 1 van de e-mails waar ik gigantisch blij van werd:

 

"Een andere behandeloptie heb ik via het internet natuurlijk ook niet maar dat er wat stuk is in de Re knie lijkt me evident."

 

Wilde ik langsgaan desnoods een stuk verder weg omdat je voor de dichtstbijzijnde locatie een trap op moet kunnen lopen. Legde uit dat ik liggend aankom vervoerd met een brancard en zorgambulance, was niet lang na de tweede keer dat het misging.

De standaard opening in de reactie, Beste Wesley veranderde opeens in ‘Geachte heer…’, ik voelde de bui al meteen hangen. De rest van de reactie:

 

“Het is iets gecompliceerder dan u vermoedt denk ik.

Allereerst heb ik zelf op korte termijn, dit najaar bv,  geen spreekuur meer bij u in de buurt.

Ten tweede; OPC Kliniek biedt orthopedische anderhalvelijnszorg in de huisartsen praktijk en doet dien ten gevolge geen operatieve behandelingen. Van “ een intake”  voor een ingreep is dan ook geen sprake; wij nemen niemand op en hebben geen bedden tot onze beschikking. 

Alleen poliklinische consulten en adviezen dus. 

Gezien het feit dat u liggend vervoerd zou moeten worden, lijkt een consult bij ons , op welke lokatie dan ook , best een uitdaging en wordt het een consult met veel beperkingen. Teleurstellend voor alle partijen.

In Zaandam bv moet u zelf een trap op kunnen lopen om de spreekkamer te bereiken…..

Gezien deze omstandigheden adviseer ik u dringend orthopedische hulp bij U in de buurt te zoeken( betrek uw huisarts erin)  maar zeker bij een zg intramuraal werkende collega die een kliniek,bedden en een OK achter de hand geeft, mocht daar aanleiding voor zijn.

Het spijt me dat ik /OPC op dit moment u niet beter van dienst kan zijn.

Met vriendelijke groeten

......

Orthopeed OPC Kliniek”

 

Een hele vreemde reactie. Het ging namelijk niet om locatie Zaandam, hij wist dat ik op een locatie wat verder weg naar hem wilde gaan waar ze wel bedden met alles erop en eraan hebben, waar ze wel operatieve handelingen verrichten. Zie vetgedrukte gedeelte. Als ik iets in de buurt zoek dan is het opeens geen consult met veel beperkingen en 'teleurstellend voor beide partijen'? Daarom, ongelooflijk vreemd excuus om met andere bewoordingen mij duidelijk te maken dat hij mij niet wilt helpen. Bovendien aan hem duidelijk gemaakt dat ik bij mij in de buurt juist niks opschiet al zo een lange tijd. Eerst wordt ik zo blij gemaakt dat ik bijna een feestje wilde vieren, de enige die snapt/toegeeft dat het wel ‘evident’ is dat er iets stuk is in de knie, vervolgens mij niet willen helpen. Bovendien, wanneer je weet dat er iets stuk is, hoeveel consult heb je dan nog nodig? Dan weet je toch wat je te doen staat? Standaard procedure is het uitvoeren van een scopie, kijken of je wat kan vinden. Erg dubieus, zo vlak na een tuchtcollegezaak, waarbij ik voor de stukken (reacties op een verweerschrift) een citaat van hem heb gebruikt met zijn naam erbij. Ik kan 2 mogelijkheden verzinnen, ik ga ze niet benoemen, denk dat iedereen dit zelf wel kan invullen…

Natuurlijk had ik deze orthopeed nog een reactie gestuurd waarom ik het nogal een vreemde reactie vind, maar natuurlijk kwam hier geen reactie op. Zwak. Ook deze website heb ik ongeveer anderhalf jaar later doorgestuurd, maar natuurlijk ook hier geen reactie op. 

Tuchtcollegezaak en hoger beroep, een zoethoudertje voor het klootjesvolk

Na het (derde) bezoek aan Eisenhower besloten om voor een tuchtcollegezaak te gaan. Uit nieuwsgierigheid van tevoren opgezocht hoe de percentages zijn voor gegrondverklaringen. Dat was schrikken. Zo rond de 10 procent. Dat beloofde meteen al niet veel goeds. Het zal toch niet zijn dat rond de 90 procent zeurpietje is en onterecht aan het klagen is?

Redelijk kort mijn uitleg gedaan voor het beginnen van de zaak. Komt er een half boekwerk terug als verweerschrift. Onderverdeeld in tientallen punten. Stuk voor stuk op gereageerd. Na al het papierwerk gaan ze beslissen of er een uitnodiging komt of op basis van de stukken meteen een uitspraak wordt gedaan. Er werd meteen een uitspraak gedaan. Dat was jammer, anders had ik mijn knie kunnen laten zien, bleek achteraf zeker jammer omdat er in het verweerschrift is gelogen over dat er bij mij geen sprake zou zijn van hydrops (zwelling). Om een half boekwerk een beetje kort te houden: erg veel hoop had ik niet door die percentages alleen al, maar ik hoopte dat er op zijn minst iets nuttigs zou worden vermeld in de uitspraak waar ik iets aan kan hebben voor toekomstige bezoeken en discussies. Gelukkig kwam dit wel, maar de manier waarop… hierbij het punt waar ik in ieder geval gedeeltelijk blij mee was, ik citeer:

 

5.4 Wat betreft klagers opmerking dat meniscusletsel niet altijd kan worden vastgesteld door middel van een MRI-scan, overweegt het college het volgende. Een vals-negatieve MRI-scan kan voorkomen maar alleen in het geval dat het klinisch beeld afwijkt van de MRI-scan, kan er een reden bestaan alsnog een kijkoperatie te doen. In het geval van klager week het klinisch beeld niet af van de uitkomst van de MRI-scan omdat er geen sprake was van hydrops of een slotstand van de knie. De orthopedisch chirurg heeft daarom zorgvuldig gehandeld.

 

Eerste gedeelte blij om te lezen, laatste gedeelte ... 'niet zo blij'. Over zoveel dingen is gelogen, maar over 2 hele belangrijke indicaties om te besluiten een kijkoperatie uit te voeren ook. Dat er bij mij geen sprake zou zijn van hydrops. En vwb slotstand van de knie, ik denk als ik mijn been niet gestrekt kan krijgen (plus dat buigen nog problematischer is), dan zou je dat zeker zo kunnen zien, op z’n minst hetzelfde resultaat. Behalve dat nog een andere belangrijke indicatie voor een scopie die ook op mij van toepassing is, namelijk uitblijven van herstel. Plus dat ik aan alle kenmerken van een gescheurde meniscus voldoe. Dus, toegegeven ik was een beetje pissig, teleurgesteld, maar in ieder geval blij met het toegeven dat letsel gemist kan worden op een MRI-scan. Dat is al heel wat na jaren voorgelogen worden door op dat moment 3 verschillende artsen over zo een belangrijk feit. Misschien een mogelijke verklaring voor deze toch wel vreemde uitspraak aangezien ik uitgebreid op alle punten had gereageerd zo ook natuurlijk over hydrops en slotstand: helaas was ik te laat met de reacties op het verweerschrift, na telefonisch contact kreeg ik door dat de stukken alsnog toegevoegd zouden worden aan het dossier maar het kwam op een bepaalde manier over wat er voor zorgde dat ik zo mijn twijfels had of dit wel echt zou gebeuren. Natuurlijk aangegeven dat er bij mij juist sprake is van hydrops en knie op slot in de reacties op het verweerschrift. Aangezien er geen uitnodiging is gekomen om mijn knie te kunnen laten zien heb ik sterk het vermoeden dat mijn reacties op het verweerschrift of niet zijn toegevoegd of niet zijn gelezen, want anders zou je denken dat het logisch is om een uitnodiging te sturen zodat ze zelf kunnen zien of er sprake is van hydrops. 

Laat ik het er maar op houden dat waar ik bang voor was uit is gekomen, dat mijn stukken blijkbaar niet alsnog zijn toegevoegd aan het dossier. Dan maar een hoger beroep, kan ik nu wel met volle zekerheid de reacties op het verweerschrift toevoegen, uitleggen en zelfs met gemak bewijzen dat er bij mij zeker sprake is van hydrops. Hoeven ze alleen maar naar mijn knie te kijken. Appeltje eitje. Zo geregeld. 

Eerst weer de schriftelijke handelingen, alles op papier, heen en weer gestuurd. Net als bij de eerste zaak kan er adhv de stukken besloten worden om meteen een uitspraak te doen, of beide partijen kunnen worden uitgenodigd. Tot mijn grote verbazing en blijdschap werd er niet meteen een uitspraak gedaan op basis van de stukken, maar volgde de uitnodiging. Dat leek mij erg positief, betekend in ieder geval dat ze niet zo 123 een beslissing kunnen nemen. Aangezien ik in deze tijd met geen mogelijkheid in staat was daar fysiek aanwezig te zijn, een verzoek ingediend om het digitaal te doen. Werd eerst afgewezen. Ik dacht “o jeej straks kan het niet eens doorgaan”. E-mail gestuurd, nog duidelijker uitgelegd dat het voor mij echt oprecht onmogelijk is. Gelukkig begrepen ze het hierna wel en kon het digitaal. Gelukkig.

Beetje hoop (ook niet al te veel), redelijke verwachtingen (door de uitnodiging ipv meteen uitspraak). Conclusie: er werden wel 2 hele vragen gesteld. 1 Aan mij. 1 Aan de orthopeed van Eisenhower. Dat was het dan. Vraag aan hem: waarom hij bij mij geen scopie wilde uitvoeren. Vraag aan mij: waarom ik geen interesse had in revalidatiearts en fysio. Notabene 2 vragen waar uitgebreid heen en weer over is geschreven, hadden ze kunnen lezen in het dossier. Beetje vreemd, niet? Gebruik gemaakt van de kans om uitgebreide onderbouwing te geven waarom er in de eerste zaak over de 2 belangrijkste punten is gelogen (hydrops en knie op slot). Dat was het dan. Ging allemaal sneller dan ik had verwacht. Dan krijg je na afloop een bepaald gevoel erbij en die was meteen niet positief, erg vreemd, zo een dik dossier, zoveel vragen te verzinnen en dan uitgerekend 2 vraagjes die nergens op slaan omdat er uitgebreid informatie over in het dossier staat. Vraag je je af, hebben ze die stukken überhaupt wel gelezen dan?

Eindconclusie vwb het hoger beroep: ik had net zo goed tegen een boom kunnen praten. Had ik de boom het in ieder geval niet kwalijk kunnen nemen dat de boodschap niet aankomt. Wat er schriftelijk binnenkomt als uitspraak is shockerend te noemen. Er is letterlijk helemaal niks van wat ik heb gezegd op papier gezet. De reden voor het beginnen van het hoger beroep, niks van te lezen in heel het document niet. Dat is bizar en een schande te noemen, het minimale wat erin had moeten staan. Dan mag ik dit met recht een doofpotzaak noemen. Oude koek is overgenomen van de eerste zaak en dat was het dan, daar mag je het mee doen. Hieronder het laatste punt van de uitspraak in het hoger beroep:

 

4.4 De bespreking van de zaak in raadkamer na de mondelinge behandeling in beroep heeft het Centraal Tuchtcollege niet geleid tot het vaststellen van andere feiten of tot andere beschouwingen en beslissingen dan die van het Regionaal Tuchtcollege. Het Centraal College is het eens met wat het Regionaal Tuchtcollege onder 5 “De overwegingen van het college” heeft overwogen en neemt dat hier over. Daarmee sluit het Centraal Tuchtcollege zich aan bij het oordeel van het Regionaal Tuchtcollege dat de klacht ongegrond is. Dit betekent dat het beroep van klager zal worden verworpen.

 

Al met al, moeilijk te bevatten, de manier waarop dit is gegaan. Dan dit: niet 1 van hen is zo snugger geweest om interesse te tonen hoe mijn knie er op dat moment uitzag? Goh meneer, volgens u is er wel sprake van hydrops, zouden wij de knie kunnen zien dan kunnen we het beoordelen? Ja, wat een goed idee man! Geniaal! Nee hoor niks daarvan, niet bij het fantastische Centraal Tuchtcollege, daar komen ze niet op dit idee. Geen interesse in de feiten. Tja… laat ik het hier maar bij houden. Punt is duidelijk. 

Er staan nog niet veel reviews via google, maar voorlopig komen ze niet hoger als het allerlaagst mogelijke, blijkbaar ben ik niet de enige die snapt dat het Tuchtcollege een zoethoudertje is.

Royal Doctors, 1500 euro lichter, meer ergernissen en frustraties rijker

Ooit bedacht om een poging te wagen bij Royal Doctors. Ze zitten in België, maar hoe het precies daar werkt weet ik niet. Volgens mij hebben ze meerdere artsen verspreid over meerdere locaties die dit erbij doen voor Royal Doctors. Ik werd zo wanhopig, kost 1500 euro en wordt via mijn verzekering helaas niet vergoedt. Toch maar doen uit wanhoop, het risico genomen. Groot risico, want het gaat enkel om het doorsturen van stukken, je gaat nooit bij iemand langs, zelfs geen telefonisch gesprek (deze had ik wel op zijn minst verwacht voor dat geld, al is het maar om oprechte interesse te tonen). 

Na erg lang wachten en meerdere keren informeren waar het bleef, ontving ik eindelijk het ‘second opinion’ rapport. Kort samengevat: het leek alsof mijn verhaal niet was gelezen, dit bleek uit meerdere punten. Er werd wat toegevoegd als extra voor aanvullend onderzoek om te kunnen laten zien dat er iemand mee bezig was geweest. Maar dat was het dan wel. De ergernissen met stukken citaat uit het ‘rapport’:

 

“Daarnaast adviseer ik een consult met een reumatoloog gezien er sprake is van hydrops in de knie zonder duidelijke oorzaak.”

 

Hoezo zonder duidelijke oorzaak? Heb uitgebreid mijn verhaal toegevoegd juist over wat de oorzaak is (hoofdoorzaak ongeluk, val op de knie, laatste oorzaak, het maken een verkeerde beweging waardoor de knie 2 maanden lang erg opgezwollen is, iet met oorzaak-gevolg.. enzo).

 

“Er is sprake van functionele dystrofie van de rechterknie, ontstaan na een trauma dat meer dan twintig jaar geleden plaatsvond. De impact van deze aandoening is zowel fysiek als sociaal en psychologisch significant, en het heeft geleid tot een situatie waarin het been nauwelijks of helemaal niet meer functioneel wordt gebruikt. Dit veroorzaakt een vicieuze cirkel van verdere beperking.”

 

Interessant, dus hij weet enkel adhv een paar doorgestuurde pagina's met tekst hierop dat er sprake is van dystrofie. Je verwacht voor een second opinion dat ze hier enkel over mee over kunnen praten wanneer ze op zijn minst het been zelf hebben gezien, daarvoor is het toch een second opinion? Hoe bedoel je klakkeloos overnemen wat een ander ooit heeft geschreven. Nee, ik val op mijn knie, heb hier de rest van mijn leven last van, dus is er iets nooit helemaal goed genezen. Om toch maar een sticker te kunnen plakken, komen we met dystrofie. Wat mij betreft valt heel dystrofie onder de noemer pseudowetenschap. Niet volgens google AI wanneer je vraagt of dystrofie valt onder pseudowetenschap. 

 

Na mijn zoekvraag lees ik eerst dit:

 

“Nee, dystrofie is zeker geen pseudowetenschap; het is een legitieme, complexe medische aandoening (zoals CRPS/Posttraumatische Dystrofie en erfelijke vormen zoals Myotone Dystrofie) die een ongewone reactie van het zenuwstelsel en lichaam is na letsel, met reële symptomen zoals intense pijn, zwelling en temperatuurveranderingen, en wordt erkend en behandeld door de wetenschappelijke geneeskunde.”

 

Stuk verderop:

 

“Waarom lijkt het soms onbegrepen?

• Onbekende Oorzaak: Omdat het een complexe interactie tussen zenuwen, bloedvaten en immuunsysteem is, is de exacte oorzaak niet altijd duidelijk, wat de diagnose soms lastig maakt.”

 

Na het opzoeken van allerlei info komt het er eigenlijk op neer, er heeft iemand voor bepaalde symptomen ooit een sticker bedacht, maar hoe het precies werkt weten ze niet. Dus tot de dag dat ze wel weten hoe het werkt valt het wat mij betreft onder pseudowetenschap en verklaart het letterlijk niks, het omschrijft enkel symptomen waarvan ze niet weten hoe het precies zit. Deze sticker was te plakken op mij wanneer ik van de een op de andere dag wakker wordt met onverklaarbare pijnen en symptomen, zonder duidelijke oorzaak. Bij mij is de oorzaak duidelijk dus niet op mij van toepassing. Zo had een bedrijfsarts ergens in het eerste jaar bij mij ooit die sticker overgenomen van de arts bij Bergman Clinics die deze sticker had bedacht. Ze was ervan overtuigd dat dystrofie op mij van toepassing was, zonder enige twijfel, zo overtuigd als maar kan. Ze wist mij te vertellen dat de reactie (slappere spieren in mijn rechterbeen) bij mij bovengemiddeld was en dat als zij 3 maanden lang op bed blijft liggen haar been er niet zo uitziet. Best knap, er zo zeker van zijn dat dystrofie zonder enige twijfel van toepassing is, aangezien ik er nog nooit fysiek was geweest en ze nooit mijn benen had bekeken. Zo gaat dat dus wel vaker, klakkeloos overnemen wat een ander heeft bedacht zonder dat je zelf in staat ben geweest om te kijken maar wel vol overtuiging dingen als feiten overnemen en presenteren. Bovendien betwijfel ik of ze wel eens heeft uitgeprobeerd hoe haar ben eruit komt te zien wanneer ze 3 maanden lang letterlijk niks doet. Eerst zelf mijn benen hebben bekeken, daarna zelf 3 maanden op rij letterlijk niks doen, kunnen we daarna vergelijken, kan je daarna conclusies trekken. Iets wetenschappelijkere methode. Meten is weten, enzo. Maar ja, sommige mensen zijn blijkbaar helderziend. Had meteen twijfels over de sticker dystrofie want ik vind het niet zo heel raar dat je been er slap uit gaat zien als je 3 maanden op rij letterlijk niks kan. Ik zat een keer te googlen op plaatsjes ivm dystrofie. Ja, dan krijg je foto’s te zien dat je meteen denkt “wow, heftig, duidelijk een bovengemiddelde reactie” in 1 oogopslag te zien. Maar hoe mijn been eruit zag na 3 maanden niks kunnen doen, nee, niet overtuigd. Heb vaker benen gezien van mensen die meerdere maanden niks hebben kunnen doen en kan niet zeggen dat het bij mij ruim bovengemiddeld slap eruit zag. Oprecht mijn objectieve en eerlijke mening, geen emotionele omdat ik bepaalde realiteiten niet zou willen erkennen, zoals sommige meteen zullen denken. Typisch gevalletje oorzaak-gevolg. Om mijn punt helemaal duidelijk te maken, als het ZO duidelijk was dan had iedereen meteen geschrokken overal waar ik ben geweest en had ik bij elke bezoek wel praatjes over dystrofie gehoord, dus zo ruim bovengemiddeld slap zal het niet zijn geweest. 

Ook een leuke uit het ‘rapport’:

 

“De patiënt zal mogelijk moeite hebben om de realiteit te accepteren dat er geen structurele oorzaak voor de pijn is. Dit kan moeilijk zijn, maar het is belangrijk dat hij verder komt in het proces van acceptatie van de situatie, zodat hij kan beginnen met het onderzoeken van andere mogelijkheden, zoals algoneurodystrofie of reumatologische aandoeningen.”

 

Eigenlijk lachwekkend. Een reactie teruggestuurd dat deze arts zelf misschien moeite heeft om de realiteit te accepteren, namelijk de realiteit dat er wel letsel gemist kan worden op een MRI-scan en daar had ik bijgevoegd een medisch onderzoeksrapport om dit te ondersteunen. Het begin van mijn verhaal begin ik altijd met te vertellen juist over de oorzaak, zodat meteen duidelijk is dat ik niet zo wakker ben geworden.

Je kon een paar vragen stellen, daar werd in het rapport antwoord op gegeven. De belangrijkste vraag van mij was natuurlijk:

“Is het niet vreemd dat men geen scopie (desnoods diagnotische scopie) wilt uitvoeren bij zulke ernstige klachten? Wanneer ik google op "wanneer kijkoperatie knie" dan lees ik dingen die juist op mij van toepassing zijn, zoals een knie die maar dik blijft, been niet gestrekt kunnen krijgen. Ik weet dat er redenen bestaan om het niet te doen, maar gek genoeg heb ik niet eenmaal een goede reden gekregen. Wel meerdere keren dat er "geen medische indicatie" voor zou zijn?”

Het antwoord:

 

“Dit is niet vreemd. Een diagnostische artroscopie in deze situatie is absoluut niet aan de orde. Indien er twijfel bestaat op de MRI kan er inderdaad een diagnostische artroscopie gebeuren, echter dit zal in dit geval niet noodzakelijk zijn. In dit geval zijn de bevindingen eenduidig: er zijn geen afwijkingen waarvoor een scopie medisch geïndiceerd is. Een kijkoperatie zou in deze situatie geen nieuwe inzichten opleveren en draagt bovendien risico's zonder duidelijke meerwaarde. Het is dus een bewuste en onderbouwde keuze van de behandelende artsen om deze stap niet te zetten, ik sluit mij daarbij aan. Diagnostische artroscopie wordt vaak uitgevoerd wanneer er op de MRI geen duidelijkheid bestaat. Echter, tegenwoordig door de verhoogde technologie is er nagenoeg niks dat over het hoofd gezien wordt na beoordelen van de MRI. Daarom is het goed dat verschillende artsen de MRI hebben bekeken en dat er verschillende MRI scans zijn gemaakt in de loop der jaren. De meniscus zal absoluut niet de oorzaak zijn van uw pijnprobleem, alleen geblokkeerde meniscus met losse fragmenten kan een hevige pijnscheut veroorzaken bij rotatiebewegingen maar zal zeker niet tot dergelijk functieverlies leiden.”

 

Zoek de tegenstrijdigheden. Ik voldoe juist aan alle voorwaarden om te besluiten een keer in de knie te gaan kijken. Behalve dat voldoe ik ook aan alle kenmerken van een gescheurde meniscus. Grappig hoe ze zich allemaal soort van indekken door met “nagenoeg niks” te komen. Gebeurt bijna overal, behalve de keer in Amsterdam. Oftewel, het is mogelijk, maar we gaan tegelijkertijd vol zekerheid beweren dat het bij jou niet mogelijk is. Getekend en met vriendelijke groet, uw helderziende. 

Een klein stukje citaat uit 1 van de e-mails over de scopie van de toen nog als enige onafhankelijke orthopeed van OPC kliniek: 

"Maar een dikke knie met pijn kan wel degelijk een reden zijn om een keer te kijken."

I rest my case. 

Tja, oftewel, conclusie: weer met zekerheid en vol overtuiging dat meniscusletsel bij mij onmogelijk is omdat er op een MRI-scan niks is te zien. Zucht. Moe van. GAAN WE WEER. 

E-mail naar ROGO en NOV